Het ontstaan van Gittepetit

Zoals de meesten van jullie wel weten, ben ik sinds juli 2016 ‘vrijwillig ondernemer’. Ik run Gittepetit, een creatieve ontmoetingsplek met als kernwoorden ontmoeten en verbinden. Op mijn oude blog vind je dit uitgebreide bericht waarin ik beschreef hoe ik mijn droom realiteit maakte. Nog steeds ben ik daar megatrots op. Omdat ik ook op deze nieuwe blogsite regelmatig iets zal vertellen over Gittepetit wil ik het hier nog eens kort samenvatten.

Het gezellige klaslokaal waar Gittepetit begon


Al in 2004 droomde ik van een plek als Gittepetit. Maar ik zag vooral veel beren op de weg. Hoe kom ik aan een pand? Ik heb geen zak met geld. Moet ik dan eerst een stichting oprichten? Waar haal ik mensen vandaan? Wat als ik het niet trek door mijn chronische pijn en vermoeidheid? Misschien moet ik er maar niet aan beginnen dan.
Al dit soort gedachten renden rond in mijn hoofd.

Achteraf gezien (en dat is altijd makkelijk 🙂 weet ik dat ik er toen nog helemaal niet klaar voor was. Er was een cursustraject op mijn werk voor nodig om nu eindelijk die droom en plannen eens concreet te maken. En een revalidatietraject voor mensen met chronische pijn en vermoeidheid om me te laten inzien dat ik veel meer was dan iemand met klachten. En tenslotte een stukje coaching bij een fantastische coach om me te laten zien dat ik wel degelijk iets te bieden heb. En dat ik die beren op de weg ook een dikke knuffel kan geven om ze vervolgens de andere kant op te draaien zodat ze mij niet meer in de weg lopen. Hoewel mijn idee iets met een geweer en neerschieten was…
Dit klinkt nu allemaal als een makkie, maar geloof me, dat was het zeker niet. Het was een enorm leerproces. Maar wat was het waardevol.

Toen ik er eenmaal klaar voor was, vroeg ik om hulp bij het zoeken naar een ruimte. En die vond ik toen heel snel. Gewoon hier in het dorp. En ook mijn eerste vrijwilligster Anneke bood zich aan. En niet veel later kwam ook Marjolein erbij. En tenslotte Saskia. waardoor we nu een dreamteam van vier sterke, creatieve vrouwen zijn.

Hoe het vanaf daar verder ging lees je hier. En ook hoe we nu al bijna drie jaar geleden verhuisd zijn naar ons huidige pand omdat de eerste ruimte verkocht werd en gesloopt zou worden.

De voorgevel van Gittepetit

Sinds zo’n anderhalf jaar zit in het achterste deel van het pand de wolwinkel van een van mijn fijne vrijwilligsters Saskia: By Philon. Daar zijn mijn haak- en breidames heel blij mee, dat snap je.

En nu draaien we elke week vier keer een creatief café, hebben we een grote groep vaste deelneemsters en ontvangen we nog steeds regelmatig nieuwe dames (en een enkele heer) die aanschuiven voor een kop koffie, gezelligheid en creatieve inspiratie.

Ik geniet er enorm van als ik zie hoe nieuwkomers worden opgenomen in de groep, hoe contacten en vriendschappen ontstaan, hoe mensen bij Gittepetit een stukje dagstructuur, afleiding, inspiratie en verbinding vinden.

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *